Mary Boyce (1920–2006), Zerdüştlük, eski İran dilleri ve İran dinler tarihi üzerine çalışan Britanyalı araştırmacıdır. 2 Ağustos 1920'de Darjeeling'de doğdu. Cambridge Üniversitesinin Newnham College'ında İngiliz edebiyatı, arkeoloji ve antropoloji eğitimi gördü; 1943'te mezun oldu. Akademik yaşamının büyük bölümü Londra Üniversitesinin Doğu ve Afrika Çalışmaları Okulunda, SOAS'ta geçti.[1]
METİN VE DİL ÇALIŞMALARI
Boyce, Vladimir Minorsky, Walter Bruno Henning ve Harold W. Bailey gibi araştırmacıların etkisiyle İran dillerine yöneldi. Partça Maniheist ilahiler üzerine doktora çalışmasını 1952'de tamamladı. Bu çalışma 1954'te The Manichaean Hymn Cycles in Parthian adıyla yayımlandı.[1]
Turfan'da bulunan el yazmaları üzerinde çalıştı; Mani yazısıyla yazılmış İran dillerindeki metinlerin kataloglanmasına katkıda bulundu. Çeviri, sözcük listesi ve metin yayını hazırlaması, dinsel geleneklerin incelenmesinde dilbilimsel kaynaklara verdiği önemi yansıtır. SOAS'ta İran araştırmaları profesörü olarak görev yaptı.[1][2]
ZERDÜŞTLÜK ARAŞTIRMALARI
1963–1964'te İran'ın Yezd çevresindeki Zerdüşt köylerinde saha araştırması yürüttü. Bu deneyim, dini yalnız tarihsel metinlerden değil, yaşayan toplulukların uygulamalarından da incelemesini sağladı. İnanç, tören ve gündelik yaşam arasındaki ilişkiler, araştırma yaklaşımının temel bileşenlerinden biri hâline geldi.[2]
Başlıca kitapları arasında A History of Zoroastrianism, Zoroastrians: Their Religious Beliefs and Practices ve Textual Sources for the Study of Zoroastrianism bulunur. Eski metinler ile sonraki uygulamalar arasındaki sürekliliğe ilişkin görüşleri bilimsel tartışmalar doğurdu. Boyce 4 Nisan 2006'da Londra'da öldü. Royal Asiatic Society, anısına 2007'de Asya dinleri araştırmalarını konu alan bir makale ödülü oluşturdu.[1][2]