Maurice Wilkins (1916–2004), nükleik asitlerin yapısını inceleyen Yeni Zelanda doğumlu bilim insanıdır. Londra'daki King's College'da yürütülen DNA araştırmalarında görev aldı. Nükleik asitlerin moleküler yapısının ve bilgi aktarımındaki öneminin açıklanmasına katkıları nedeniyle 1962 Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü'nü paylaştı.[1]
DNA'NIN İNCELENMESİ
Wilkins ve Rosalind Franklin, 1950'li yılların başında DNA'nın yapısını belirlemek için X ışını kırınımından yararlandı. Bu yöntemde moleküler düzen, ışınların oluşturduğu desenler üzerinden araştırılır. Büyük biyolojik moleküllerin doğrudan gözlenmesi yerine, deneysel desenlerden yapısal bilgi çıkarılması amaçlanır.[1]
ORTAK BİLİMSEL SÜREÇ
King's College'da elde edilen sonuçlar, özellikle Franklin'in kırınım görüntüleri, Francis Crick ve James Watson'ın çift sarmal modelini geliştirmesinde önemliydi. Wilkins'in katkısı bu deneysel araştırma ortamı içinde değerlendirilmelidir. DNA yapısının açıklanması tek bir ölçüme veya tek kişiye indirgenemez. Nobel ödülünü Wilkins, Watson ve Crick paylaştı; deneysel bulgularla model kurmanın birleşmesi sürecin belirleyici özelliğiydi.[1]