YÖNETİM BİÇİMİ
Meşrutiyet, hükümdarın yetkilerinin anayasal kurallarla sınırlandığı ve temsilî kurumların bulunduğu monarşik yönetimi ifade eder. Osmanlı siyasal dilinde özellikle anayasa ve meclisle birlikte işleyen saltanat düzeni için kullanılmıştır. Hükümdarlığın sürmesi bakımından cumhuriyetten, iktidarın sınırlandırılması düşüncesi bakımından mutlak monarşiden ayrılır. Kavram, on dokuzuncu yüzyıldaki siyasal tartışmalarda temsil ve yönetimin denetlenmesi sorunlarıyla bağlantılıydı. [1]
OSMANLI TARİHİNDEKİ DÖNEMLER
I. Meşrutiyet, Kānûn-ı Esâsî’nin 23 Aralık 1876’da ilanıyla başlayan ve meclisin Şubat 1878’de tatil edilmesiyle sona eren dönem için kullanılır. Meclisin Temmuz 1908’de yeniden toplantıya çağrılması II. Meşrutiyet’in başlangıcıdır. İkinci dönemin bitişi, araştırmanın kapsamına göre savaşın sonu, yeni anayasal düzen veya saltanatın kaldırılmasıyla ilişkilendirilebilir. Bu nedenle meşrutiyet hem bir rejim kavramı hem de Osmanlı tarihinin dönemlendirme terimidir. [1]