Meslek hastalıkları, yapılan işin özellikleri veya çalışma koşullarıyla bağlantılı olarak gelişen hastalıklardır. Türkiye'deki sosyal güvenlik tanımı, işten kaynaklanan tekrarlayıcı etkenlerin ya da işin yürütülme koşullarının yol açtığı geçici veya kalıcı hastalıkları, bedensel ve ruhsal engellilik durumlarını kapsar. Değerlendirmenin temelinde sağlık sorunu ile mesleki maruziyet arasındaki ilişki bulunur.[1]
MARUZİYET VE RİSKLER
Çalışma ortamında biyolojik, kimyasal, fiziksel ve psikososyal tehlikeler bulunabilir. Örneğin sağlık çalışanları enfeksiyon etkenleri, dezenfektanlar, radyasyon ve vardiyalı çalışma gibi farklı risklerle karşılaşır. Hastaları uygun destek olmadan kaldırma ve taşıma, kas ve iskelet sorunlarına yol açabilir. Aynı meslek içindeki görevler bile farklı maruziyet örüntüleri oluşturabilir.[2]
TÜRKİYE'DE TESPİT
Sosyal Güvenlik Kurumunun açıklamasına göre meslek hastalığına ilişkin tespitte, yetkilendirilmiş sağlık hizmeti sunucularının düzenlediği sağlık kurulu raporu ve dayanak tıbbi belgeler incelenir. Kurum Sağlık Kurulu bu çerçevede değerlendirme yapar. Dolayısıyla bir hastalığın çalışma döneminde ortaya çıkması ile sosyal güvenlik bakımından meslek hastalığı olarak tespiti ayrı konulardır.[1]
KORUYUCU İŞ SAĞLIĞI
Koruma yaklaşımı çalışma ortamının ve işin örgütlenmesinin iyileştirilmesini, tehlikelerin kontrolünü ve çalışanların sağlık kapasitesinin korunmasını içerir. İş sağlığı; tıp, hemşirelik, ergonomi, psikoloji ve iş hijyeni gibi alanların birlikte çalışmasını gerektirir. Kurumsal yönetim, çalışan katılımı ve sağlık hizmetlerine erişim, mesleki hastalıkların önlenmesine yönelik programların bileşenleridir.[3]