Mikroprogramlama, işlemcinin makine komutlarını yerine getirirken uygulayacağı düşük düzeyli denetim adımlarını mikroprogramlarla düzenleme yaklaşımıdır. Bir mikroprogram, işlemcinin veri yollarına ve işlem birimlerine hangi sırayla komut verileceğini belirler. IBM'in işlemci açıklamalarında bu programların tutulduğu özel iç belleğe denetim belleği adı verilir.[1]
KOMUTUN YÜRÜTÜLMESİ
Mikrokodla gerçekleştirilen bir makine komutunun çözülmesi, o komuta karşılık gelen mikroprogramın denetim belleğindeki adresinin bulunmasını içerir. Mikroprogram, veri akışında yapılacak işlemlerin zaman sırasını ve paralel yürütülebilecek bölümlerini düzenler. Böylece yazılımın gördüğü bir komut ile donanımın gerçekleştirdiği iç adımlar arasında ayrı bir denetim katmanı bulunur.[1]
ESNEKLİK VE SINIRLAR
Mikroprogramlı tasarımın avantajlarından biri, bazı düzeltmelerin veya işlev değişikliklerinin mikrokod değiştirilerek yapılabilmesidir. Buna karşılık doğrudan donanımla kurulan denetim, mikrokodun yorumlanmasından doğan ek işlemleri azaltabilir. Aynı işlemcide iki yaklaşım birlikte bulunabilir; bütün komutların mikroprogramla yürütüldüğü varsayılmaz. IBM'in z14 açıklaması, komutların büyük bölümünün performans gerekçesiyle doğrudan donanımla gerçekleştirildiği bir örnektir.[1]