Montreal Protokolü, stratosferik ozon tabakasını incelten maddelerin üretim ve tüketimini aşamalı olarak sonlandırmayı amaçlayan uluslararası çevre anlaşmasıdır. 1987’de kabul edilmiş, 1989’da yürürlüğe girmiştir. Kloroflorokarbonlar ve halonlar gibi denetlenen maddeler için farklı ülke gruplarına takvimler, raporlama yükümlülükleri ve ticaret kuralları getirir.[1]
UYGULAMA VE DEĞİŞİKLİKLER
Taraflar bilimsel, çevresel ve teknolojik değerlendirmelere göre kontrol önlemlerini ayarlayabilir; protokol bu nedenle zaman içinde güçlendirilmiştir. Ozon Sekretaryası, anlaşmanın üretim ve tüketimi birlikte ele alan küresel bir aşamalı azaltma planı kurduğunu belirtir.[1] 2016 Kigali Değişikliği, ozon tabakasını doğrudan inceltmeyen fakat güçlü sera gazları olan hidroflorokarbonların azaltılmasını da sisteme ekledi.[2] Uygulama finansman, teknoloji geçişi, lisanslama ve ulusal raporlarla desteklenir. Protokolün başarısı, atmosferdeki maddelerin uzun ömürlü olması nedeniyle ozon tabakasının hemen değil, on yıllar içinde iyileşmesiyle değerlendirilir.