Mozaik, küçük parçaların bir yüzey üzerinde düzenlenmesiyle oluşturulan resim veya bezeme tekniğidir. Taş, mermer ve cam gibi malzemelerden hazırlanabilen bu parçalar, çoğunlukla bir bağlayıcı tabaka içine yerleştirilir. Parçalara sanat tarihi terminolojisinde “tessera” adı verilir. [1][2]
MALZEME VE DÜZENLEME
Mozaikte görüntü, tek tek parçaların renkleri, büyüklükleri ve yerleşimleri aracılığıyla kurulur. Geometrik örüntüler, bitkisel bezemeler, insan ve hayvan figürleri kullanılabilir. Yüzeyin işlevi ve bulunduğu mekân, malzeme seçimini ve kompozisyonu etkiler. Bu nedenle bir zemin mozaiği, yalnızca konu bakımından değil, mimari çevresiyle ilişkisi içinde de değerlendirilir. [1]
ROMA DÖNEMİ ÖRNEKLERİ
Roma dünyasında mozaikler konutların ve çeşitli yapıların zeminlerinde yaygın biçimde kullanılmıştır. Günümüze ulaşan örneklerde mitolojik sahneler, günlük yaşam ve hayvan betimlemeleri görülür. Getty koleksiyonundaki Medusa başlı zemin mozaiği, figürlü anlatımla geometrik düzenin birlikte kullanımına örnektir. Eserin özgün konumu, korunma durumu ve sonradan yapılan müdahaleler, yorumlanmasında dikkate alınır. [1][3]