Nash dengesi, oyun kuramında her oyuncunun, diğer oyuncuların seçimleri değişmediğinde kendi stratejisini tek başına değiştirerek daha yüksek kazanç sağlayamadığı strateji bileşimidir. Buradaki kazanç, oyunun modelinde tanımlanan sonuç değeridir. Denge, oyuncuların seçimlerinin karşılıklı olarak birbirine en iyi yanıt oluşturmasını gerektirir; bütün oyuncuların aynı seçimi yapması gerekmez.[1]
EN İYİ YANIT KOŞULU
Bir stratejinin Nash dengesine katılması, onun karşı tarafın bütün olası davranışlarına karşı üstün olduğu anlamına gelmez. Değerlendirme, diğerlerinin dengedeki seçimleri sabit tutularak yapılır. Bu nedenle baskın strateji dengesi ile Nash dengesi farklı kavramlardır. Bir oyunda birden fazla Nash dengesi bulunabilir; denge koşulu tek başına hangi dengenin gerçekleşeceğini belirlemez.[1]
SAF VE KARMA STRATEJİLER
Saf stratejide oyuncu belirli bir seçeneği uygular; karma stratejide seçenekler arasında bir olasılık dağılımı kullanır. Karma strateji dengesi, diğer oyuncuların dağılımları karşısında beklenen kazanç üzerinden değerlendirilir. Saf stratejilerde dengesi bulunmayan bir oyun karma stratejilerde dengeye sahip olabilir. Böylece çözüm, yalnızca tek bir eylemin seçilmesiyle sınırlı kalmaz.[1]
KAVRAMIN GELİŞİMİ
John Nash, kavramı işbirlikçi olmayan oyunlara ilişkin 1950 tarihli doktora çalışması ve 1950–1951 yıllarında yayımladığı makalelerinde geliştirdi. Yaklaşımı, iki kişilik sıfır toplamlı oyunların ötesindeki stratejik ilişkileri ele aldı. Denge çözümlemesine katkıları nedeniyle Nash, John Harsanyi ve Reinhard Selten ile birlikte 1994 Nobel Ekonomi Ödülü'nü aldı.[2]