Pablo Neruda (1904–1973), İspanyolca yazan Şilili şair ve diplomattır. Aşk şiirlerinden kıta tarihini konu alan geniş anlatılara uzanan eserleriyle tanınır. Şiirinin Latin Amerika'nın deneyimlerini yansıtması nedeniyle 1971 Nobel Edebiyat Ödülü'nü aldı.[1]
YAŞAMI VE KAMUSAL GÖREVLERİ
Genç yaşta gazetecilik ve yazarlıkla ilgilendi. Santiago'da üniversite öğrenimine başladıktan sonra şiire yöneldi. Asya ve Avrupa'da diplomatik görevler üstlendi; Şili Komünist Partisi adına senatörlük yaptı. Bu deneyimler, eserlerindeki kişisel ve toplumsal konuların çeşitlenmesine katkıda bulundu.[1]
ŞİİR DÜNYASI
Yirmi Aşk Şiiri ve Bir Umutsuz Şarkı, aşkı işleyen eserleri arasındadır. Yeryüzünde Konaklama kitaplarında yolculuk ve yabancılaşma deneyimleri belirginleşir. Canto General, Güney Amerika'nın tarihini ve toplumsal yaşamını geniş bir şiirsel çerçevede ele alır. Neruda'nın eserleri aynı anlatım biçimine indirgenemez; kişisel duygular, tarihsel olaylar ve siyasal bağlılık farklı dönemlerde farklı ağırlıklar kazanır.[1]