Patrick Blackett, atom çekirdeği, kozmik ışınlar ve parçacıkların gözlenmesi üzerine çalışan Britanyalı fizikçidir. Wilson bulut odası yöntemini geliştirmesi ve bu yöntemle yaptığı keşifler nedeniyle 1948 Nobel Fizik Ödülü'nü aldı. Deneysel araştırmalarıyla birlikte bilim kurumlarının gelişmesine ve araştırma politikalarına da katkıda bulundu.[1][2]
DENİZCİLİKTEN FİZİĞE
1897'de Londra'da doğdu ve deniz subayı olmak üzere eğitim gördü. Birinci Dünya Savaşı'nda donanmada görev yaptı. 1919'da Cambridge'e gönderilmesinin ardından fiziğe yöneldi; 1921'de lisans öğrenimini tamamlayarak Ernest Rutherford'un yanında çalışmaya başladı.[1]
Bulut odasında parçacık izlerinin daha hızlı ve düzenli fotoğraflanmasını sağlayacak geliştirmeler yaptı. Alfa parçacıklarının azot çekirdekleriyle etkileşimini gösteren kayıtlar, çekirdek dönüşümlerinin gözlenmesine yardımcı oldu. Giuseppe Occhialini ile çalışırken Geiger sayaçlarını bulut odasına bağlayarak parçacık geçtiğinde görüntü alınmasını sağladı. Bu düzenek, kozmik ışınların ve elektron-pozitron çiftlerinin araştırılmasında kullanıldı.[1]
MANCHESTER'DAKİ KATKILARI
1937'de Manchester'da fizik kürsüsünü üstlendi ve kozmik ışın araştırmalarını geliştirdi. Max Newman'ın Manchester'a gelmesinde ve bilgisayar araştırmaları için kaynak sağlanmasında etkili oldu. Bu çalışmaların yürütüldüğü laboratuvar, 1948'de bellekte saklanan programla çalışan ilk bilgisayarın geliştirilmesine sahne oldu.[2]
Blackett ayrıca Bernard Lovell'in 1945'te Jodrell Bank'teki üniversite arazisinde araştırma yapabilmesine destek verdi. Başlangıçta kozmik ışınların radyo yöntemleriyle incelenmesi için kullanılan alan, daha sonra büyük bir radyoastronomi merkezine dönüştü. Kariyerinin ilerleyen dönemlerinde kayaçların manyetik özellikleriyle ilgilendi ve bilimsel iş birliğini savundu. Böylece etkisi, kendi deneylerinin yanında yeni araştırma alanlarının gelişmesinde de görüldü.[1][2]