Rabindranath Tagore, Bengalce eserler veren Hintli şair, yazar ve eğitimcidir. Şiirin yanı sıra öykü, oyun, şarkı, edebiyat eleştirisi ve düşünce yazıları üretti. 1913 Nobel Edebiyat Ödülü'nü aldı.[1]
YAZARLIĞI
Tagore'un eserlerinde gündelik hayat, doğayla ilişki, insanın iç dünyası ve toplumsal meseleler birlikte ele alınır. Hint düşünce gelenekleriyle Batı edebiyatını tanıyan yazar, şiirlerini İngilizcede yeniden biçimlendirerek daha geniş bir okur çevresine ulaştırdı. Farklı kültürlerle kurduğu ilişki, eserlerini tek bir edebî gelenek içinde açıklamayı güçleştirir.[1]
EĞİTİM ÇALIŞMALARI
1901'de Şantiniketan'da deneysel bir okul kurdu. Burada Hint ve Batı eğitim geleneklerinin yararlı bulduğu yönlerini bir araya getirmeyi amaçladı. Avrupa, Amerika ve Doğu Asya'da konuşmalar yaptı ve şiirlerini okudu. İngiliz sömürge yönetiminden bağımsızlık düşüncesini destekleyen Tagore, edebiyat ile eğitimi kültürler arasında karşılıklı öğrenmenin araçları olarak değerlendirdi.[1]