Reductio ad absurdum, bir önermenin tersini geçici olarak varsayıp bu varsayımdan çelişki veya kabul edilemez bir sonuç çıkararak ilk önermeyi temellendiren dolaylı kanıt yöntemidir. Türkçede “saçmaya indirgeme” ya da “olmayana ergi” adlarıyla da anılır. Klasik biçimde kanıtlanacak P önermesi yerine P'nin değili kabul edilir; geçerli çıkarımlarla hem bir önerme hem de onun değili elde edilirse başlangıç varsayımı reddedilir.[1]
MANTIKSAL KULLANIM
Yöntem matematikte bir sayının belirli bir özelliğe sahip olmadığını göstermekten, felsefede bir görüşün sonuçlarını sınamaya kadar geniş bir alanda kullanılır. Çelişkiye varan her tartışma geçerli değildir: ara adımların geçerli olması ve çelişkinin gerçekten geçici varsayımdan doğması gerekir. İbn Sînâ'nın mantık sisteminde reductio, birbirine bağlanan koşullu ve tekrarlı kıyaslardan oluşan bileşik bir çıkarım olarak çözümlenmiştir.[2] Yapıcı mantıkta çifte değillemenin kaldırılması her durumda kabul edilmediğinden, reductio'nun hangi sonuçları kurabileceği kullanılan mantık sistemine göre değişebilir.