Roche limiti, büyük bir gökcisminin yakınındaki daha küçük bir cismin gelgit etkileri karşısında bütünlüğünü koruyabilmesiyle ilgili sınır uzaklığıdır. Özellikle kendi kütleçekimiyle bir arada duran akışkan veya gevşek yapılı cisimlerin davranışını açıklamakta kullanılır. Kavram, Fransız astronom Édouard Roche'un on dokuzuncu yüzyıldaki çalışmalarına dayanır.[1]
FİZİKSEL MEKANİZMA
Büyük gökcismine yakın ve uzak bölgelerdeki çekim aynı değildir. Bu fark, küçük cismin farklı parçaları arasında gerilme oluşturur. Gelgit etkisi, cismi bir arada tutan etkilerden güçlü olduğunda parçalanma gerçekleşebilir. Sınırın değeri, yalnız uzaklığa değil, yoğunluk ve yapısal özellikler gibi varsayımlara da bağlıdır.[1]
HALKALARLA İLİŞKİ
Satürn'ün halkaları, Roche limiti düşüncesinin açıklayıcı olduğu örneklerdendir. Halka parçacıkları tek bir katı çember gibi dönmez; ayrı yörüngelerde hareket eder. Bununla birlikte küçük ve dayanıklı cisimlerde malzemenin bütünlüğü önem kazanabilir. Bu nedenle sınırın içindeki her cismin koşulsuz olarak parçalanacağı söylenemez.[1]