Genel bakış
Sagu, eski Türklerde ölen bir kişinin ardından söylenen ağıt için kullanılan addır. Yas ve cenaze törenleriyle bağlantılı olan bu şiirler, ölümün doğurduğu acıyı dile getirir. Eski Türklerin matem törenleri yuğ adıyla anılır; sagu da bu törenlerin sözlü anlatım unsurları arasında yer alır.[1]
EDEBÎ GELENEKTEKİ YERİ
Dîvânü lugāti't-Türk'te korunan Alp Er Tonga sagusu, Türk edebiyatındaki ağıt geleneğinin erken örneklerindendir. Türk lehçelerinde yas şiirleri için farklı adlar kullanılmış; Anadolu ağızlarında sagu, sağı ve sağunç gibi adlandırmalar yaşamıştır. Bu söz varlığı, ölümün ardından şiir ve ezgiyle yas tutmanın farklı dönemlerdeki izlerini gösterir.[1]