Sessiz film, görüntüyle eşzamanlı kaydedilmiş konuşmanın anlatının olağan bileşeni olmadığı sinema biçimidir. Terim, gösterimin mutlaka sessizlik içinde yapıldığı anlamına gelmez. Erken sinema gösterimlerinde müzik, konuşma ve ses etkileri canlı olarak icra edilebilmiştir.[1]
TARİHSEL BAĞLAM
On dokuzuncu yüzyılın sonundan sesli sinemanın yaygınlaşmasına uzanan dönemde farklı film türleri sessiz biçimde üretilmiştir. Kurmaca, haber görüntüleri, gündelik hayat kayıtları, komedi ve animasyon bu çeşitliliğin parçalarıdır. BFI'nin sessiz film koleksiyonu, kısa yapımlardan uzun metrajlara uzanan geniş bir arşiv içerir.[2]
GÖSTERİM VE SES
Canlı eşlik, aynı filmin farklı gösterimlerde farklı işitsel deneyimler yaratabilmesini mümkün kılar. Kaydedilmiş sesin görüntüyle birleştirilmesi ise sesin gösterimden önce düzenlenmesine olanak tanımıştır. Günümüzde sessiz filmler arşiv çalışmaları ve özel gösterimlerle izleyiciye ulaştırılır. Eserin özgün görüntü kaydı ile daha sonra hazırlanmış müzik eşliği, tarihsel incelemede birbirinden ayırt edilmelidir.[1][2]