Sone, İtalyan şiir geleneğinde ortaya çıkan ve çoğunlukla on dört dizeden oluşan nazım biçimidir. Belirli uyak düzenleriyle birlikte bir düşüncenin veya duygunun geliştirilmesine dayanır.[1]
BAŞLICA BİÇİMLERİ
Petrarca sonesi genellikle sekiz ve altı dizelik iki bölüm hâlinde kurulur. Shakespeare sonesinde ise üç dörtlük ve son bir beyit bulunur; yaygın uyak düzeni ABAB CDCD EFEF GG'dir. Şairler bu örüntüleri farklı biçimlerde değiştirebilir.[1]
DÜŞÜNCENİN DÖNÜŞÜ
Sonelerde sık rastlanan “volta”, düşüncenin yön değiştirdiği veya önceki bölümün yeniden değerlendirildiği noktadır. Bu dönüş, bir sorudan cevaba, betimlemeden yoruma ya da iddiadan karşı düşünceye geçiş sağlayabilir. Sone yalnızca aşk şiiriyle sınırlı değildir; zaman, ölüm, inanç ve siyaset gibi konular da işlenebilir. On dört dize sayısı önemli olmakla birlikte, biçimin etkisi uyak, ritim ve düşünsel kuruluşun birlikte işlemesinden doğar.[1]