Stefan-Boltzmann yasası, ideal bir kara cismin birim yüzey alanından yaydığı toplam ışıma gücünün mutlak sıcaklığının dördüncü kuvvetiyle orantılı olduğunu belirtir. Bu güçlü sıcaklık bağımlılığı nedeniyle sıcaklıktaki küçük bir artış, yayılan enerji akısında çok daha büyük artış doğurur. Gerçek cisimlerde ilişki yayınırlık katsayısıyla düzeltilir.[1]
GÖKBİLİMDE UYGULAMA
Bir yıldızın yüzey sıcaklığı ve yarıçapı bilindiğinde yasa, toplam ışınım gücünün hesaplanmasına temel sağlar. Yüzey akısı Stefan-Boltzmann sabitiyle sıcaklığın dördüncü kuvvetinin çarpımıdır; küresel yıldızın toplam parlaklığı için bu değer yüzey alanıyla çarpılır.[1] Yasa tayfın hangi dalga boyunda tepe yaptığını söylemez; bu bilgi Wien yasasından gelir. Gözlemsel uygulamada uzaklık, yıldızlararası soğurma ve yıldızın ideal kara cisimden sapması ayrıca değerlendirilir. Gezegen iklimi ve ısıl mühendislikte de cisimlerin ışınımla enerji kaybını tahmin etmek için aynı temel ilişki kullanılır.[2]