Stoacılık, yaklaşık MÖ 300'de Kitionlu Zenon'un Atina'da kurduğu felsefe okuludur. Adını, ilk Stoacıların toplandığı resimlerle süslü revak olan Stoa Poikile'den alır. Helenistik dönemde gelişmiş, Roma dünyasında da etkili olmuştur. Okulun düşüncesi mantık, fizik ve etiği birbirinden kopuk alanlar olarak değil, aynı açıklama düzeninin bağlantılı bölümleri olarak ele alır.[1]
DOĞA VE AKIL
Stoacılara göre insan yaşamının amacı doğayla uyum içinde yaşamaktır. İnsan aklının gelişmesi, evrendeki düzenin kavranmasıyla ilişkilendirilir. Bu nedenle iyi yaşam üzerine düşünmek, bilgiye nasıl ulaşıldığı ve doğanın nasıl işlediği sorularını da içerir. Khrysippos, okulun görüşlerini sistemli hâle getiren başlıca düşünürlerden biridir.[1]
ERDEM ANLAYIŞI
Stoacı etikte erdem, mutluluk için gerekli ve yeterli kabul edilir. Sağlık, servet ve itibar gibi dış koşullar ahlaki iyilikle özdeşleştirilmez. Bununla birlikte sağlık gibi bazı koşullar normal durumlarda tercih edilebilir. Bu ayrım, Stoacılığın her şeye ilgisiz kalmak veya edilgin biçimde boyun eğmek olarak yorumlanmasını güçleştirir; merkezde akla uygun değerlendirme ve eylem bulunur.[1]