Suskunluk sarmalı, insanların görüşlerini açıklama kararını çevrelerindeki düşünce iklimine göre değiştirebildiğini öne süren kamuoyu kuramıdır. Elisabeth Noelle-Neumann tarafından 1974'te sistemleştirilen yaklaşım, bireyin toplumda yalnız kalma veya dışlanma olasılığını sezmesiyle görüşünü dile getirme isteği arasında ilişki kurar.[1]
İŞLEYİŞ
Kurama göre kişiler, hangi görüşlerin çoğunlukta veya yükselişte göründüğünü gündelik ilişkilerden ve medyadan çıkarmaya çalışır. Kendi görüşünü azınlıkta gören biri konuşmaktan kaçınırsa, görünür çoğunluk daha da güçlü algılanabilir; “sarmal” adı bu geri besleme düşüncesinden gelir. Ancak model, herkesin mutlaka sustuğunu söyleyen değişmez bir yasa değildir. Konunun önemi, grup kimliği ve destekleyici ağlar sonucu değiştirebilir.[1]
ARAŞTIRMA
Kuramın sınanmasında “görüş iklimi” ve “yalıtılma korkusu” gibi kavramların nasıl ölçüleceği tartışmalıdır. Kennesaw State Üniversitesi'nde yayımlanan bir çalışma, yalıtılma korkusunun genel iletişim kaygısından ayrı olduğunu ve görüş açıklama davranışını farklı biçimde öngördüğünü gösterir.[2] Bu ayrım, sessizliğin tek bir psikolojik nedene indirgenmemesi gerektiğini ortaya koyar.