Tarım politikası, kamu kurumlarının tarımsal üretim ve kırsal yaşamla ilgili amaçlarını belirleyip bu amaçlara yönelik araçlar geliştirdiği politika alanıdır. Üretim ve çiftçi gelirlerinin yanı sıra gıda fiyatları, tüketim, doğal kaynakların kullanımı ve çevre de tarıma ilişkin kararlarla bağlantılı olabilir. Bu nedenle tarım politikası yalnızca tek bir destek programından ibaret değildir. [1][2]
Amaçlar ve araçlar
Politika amaçları ülkelerin ihtiyaçlarına göre değişebilir; üretimi veya üretici gelirlerini etkilemek, gıda arzını güvenceye almak, kırsal refahı gözetmek ve doğal kaynakları korumak bu alandaki başlıca konular arasındadır. FAO’nun politika araçlarını ele alan kaynağı, üretim, tarımsal fiyatlar, kırsal gelirler, gıda kalitesi ve çevrenin korunması gibi hedeflere yönelik farklı politika seçeneklerini inceler. Kullanılabilecek araçlar arasında sübvansiyonlar, vergiler, fiyat ve ticaret düzenlemeleri, kredi, sigorta, kamu yatırımları ve araştırma desteği sayılabilir. Amaç ile araç birbirinden ayrılmalıdır: aynı amaca farklı yollarla ulaşılabilir ve bir araç birden fazla sonuç doğurabilir. [1]
Tasarım ve değerlendirme
Politika tasarımı, hedeflerin açıkça belirlenmesini ve seçilen araçların bu hedeflere uygunluğunun değerlendirilmesini gerektirir. OECD’nin incelemesi, mevcut politikaların amaçlara ne ölçüde ulaştığının ve istenen ya da istenmeyen yan etkilerinin değerlendirilmesini politika döngüsünün parçası olarak ele alır. Ayrıca politika düzenlemelerinin iç hedeflere hizmet ederken uluslararası ticaretteki bozulmaları ve dış etkileri sınırlamasını tartışır. [2]
Bir destek biçiminin üretim, gelir dağılımı, kamu harcamaları veya çevresel sonuçlar üzerindeki etkisi tasarımına ve uygulandığı koşullara bağlı olabilir. Bu nedenle değerlendirme yalnızca toplam üretime bakmamalı; belirlenen amaçlarla ilgili sonuçları ve maliyetleri de incelemelidir. Tarım politikasının kapsamı ve öncelikleri zamanla değişebilir; burada sıralanan araçlar her ülkede aynı biçimde veya aynı ağırlıkta kullanılmaz. [1][2]