Biyografiler

Tayfun Akgül

Ansiklopedia · Kaynaklara dayalı özgün derleme

Yazı boyutu ve okuma düzeni
Yazı boyutu
Satır genişliği
Metin hizası
Genel bakış

Tayfun Akgül, sinyal işleme alanında çalışan Türk elektrik-elektronik mühendisi, akademisyen ve karikatüristtir. Ses, görüntü ve algılayıcı verilerinin incelenmesine yönelik araştırmalar yürüttü. Bilimsel çalışmalarının yanında mühendislik ve bilim dünyasını konu alan karikatürler çizdi; bu çizimleri Türkiye'deki ve uluslararası meslek yayınlarında yer aldı.[1][2]

EĞİTİMİ VE ARAŞTIRMA KURUMLARI

1994'te Pittsburgh Üniversitesinde elektrik mühendisliği doktorasını tamamladı. Çukurova Üniversitesinde öğretim üyeliği, Pittsburgh'da doktora sonrası çalışma ve Drexel Üniversitesinde araştırma görevleri üstlendi. 1999–2002 arasında TÜBİTAK Marmara Araştırma Merkezi Bilişim Teknolojileri Enstitüsünde başuzman araştırmacı olarak çalıştı. 2002'de İstanbul Teknik Üniversitesinde profesör olarak göreve başladı.[1]

SİNYAL İŞLEME ÇALIŞMALARI

Akgül'ün araştırma konuları arasında görüntü işleme, algılayıcı dizileri, akustik, sualtı akustiği, konuşma ve yüz tanıma bulunur. Yerbilimlerinden elde edilen sinyallerin incelenmesi de çalışma alanlarındandır. İTÜ'de lisans ve lisansüstü düzeyde sinyal işleme dersleri verdi. Bu faaliyetleri, farklı türde ölçümlerin matematiksel yöntemlerle çözümlenmesine odaklanır.[1]

BİLİM KARİKATÜRLERİ

Akgül'ün çizimleri Cumhuriyet Bilim ve Teknik, Matematik Dünyası, Homur ve IEEE'nin çeşitli yayınlarında yayımlandı. Karikatürlerinde bilimsel kavramları ve mesleki yaşamı mizah yoluyla ele aldı. Karikatürcüler Derneğinin yayımladığı Bilimum 2004'te, Elektrik Mühendisleri Odasının yayımladığı FenniKarikatürler ise 2011'de çıktı.[2] Dörtköşe Yazılar ve Dörtköşe Mektuplar, bilimle bağlantılı mizahi yazılarını topladığı kitaplarıdır. 2013'te Bursa'daki ELECO elektrik-elektronik mühendisliği konferansı kapsamında kişisel sergisi düzenlendi. Karikatürlerinin teknik dergilerde kullanılması, çizimlerinin mühendisler ve araştırmacılardan oluşan bir okur çevresine ulaşmasını sağladı; akademik ve görsel üretimi ortak bir mesleki ortamda buluştu.[2]