1924 Teşkîlât-ı Esâsiye Kanunu, Türkiye Cumhuriyeti'nin anayasal düzenini belirleyen tarihsel anayasadır. 20 Nisan 1924'te 491 sayılı kanun olarak kabul edildi. Altı bölüm ve 105 maddeden oluşuyordu.[1][2]
YÖNETİM DÜZENİ
Metin, cumhuriyet yönetimini ve millî egemenlik ilkesini benimsedi. Yasama yetkisi Meclise aitti; yürütme yetkisi Cumhurbaşkanı ve Bakanlar Kurulu aracılığıyla kullanılıyordu. Hükümetin Meclise karşı sorumlu olması, düzenin önemli özelliklerindendi.[1]
BAŞLICA DEĞİŞİKLİKLER
1928'de devletin dinine ilişkin hüküm çıkarıldı. 1934'te kadınların milletvekili seçme ve seçilme hakları anayasa metnine işlendi. 1937'de laiklik dâhil altı ilke ikinci maddeye eklendi. Bu nedenle ilk kabul edilen metin ile sonraki değişiklikleri içeren sürümler birbirinden ayrılmalıdır. Madde, yürürlükteki hukuku değil tarihsel anayasal düzeni konu alır.[1]