Tefrika, bir romanın veya başka bir uzun metnin gazete ve dergi gibi süreli yayınlarda bölümler hâlinde yayımlanmasıdır. Okur eserin tamamına tek seferde değil, belirli aralıklarla ulaşır. Bu yayın biçimi özellikle basılı kitle iletişiminin genişlediği dönemlerde edebî eserlerin daha düşük maliyetle çok sayıda okura ulaşmasını sağlamıştır.[1]
YAYIN BİÇİMİ
Bölümler arasındaki bekleme, okuma deneyiminin parçasıdır; yazar da eser tamamlanmadan önce okur tepkilerini ve yayın takvimini görebilir. Bu koşullar bölüm sonlarında merak unsuru, düzenli özetleme veya çok kollu olay örgüsü gibi anlatım tercihlerini teşvik edebilir. Oxford Bibliographies, tefrikanın üretim ve alımlama süreçlerini değiştirdiğini, zaman içinde gelişen deneysel metinlere de olanak verdiğini belirtir.[1]
TÜRK EDEBİYATINDA ARAŞTIRMA
Özyeğin Üniversitesi'nin TÜBİTAK destekli Tefrika Roman Tarihi projesi, 1831–1928 arasında Arap harfli 302 gazete ve dergiyi taramıştır.[2] Proje unutulmuş romanları, yazarları ve çevirileri belirleyerek dijital bir katalog oluşturmuştur. Bu çalışma, tefrikanın yalnız tanınmış eserlerin ilk yayın biçimi olmadığını; edebiyat tarihinin görünmeyen yayın ağlarını da belgelediğini gösterir.