Tuğla, çoğunlukla kil içeren hammaddenin biçimlendirilip kurutulması ve fırında pişirilmesiyle üretilen yapı birimidir. Pişirme, hammaddenin dayanıklı bir seramik ürüne dönüşmesini sağlar. Duvar örülmesinde, cephe kaplamalarında ve zemin döşemelerinde farklı tuğla türleri kullanılır. Kullanım yeri, ürünün boyutları, boşluk oranı, görünüşü ve dayanıklılık özellikleriyle birlikte değerlendirilir.[1][2]
ÜRETİM AŞAMALARI
Üretimde kil veya şeyl gibi hammaddeler hazırlanır, öğütülür ve suyla karıştırılır. Biçimlendirme; kalıplama, kuru presleme veya hamurun bir kalıptan sürekli geçirilip kesildiği ekstrüzyon yöntemiyle yapılabilir. Şekillenen parçalar önce kurutulur, ardından fırında pişirilip soğutulur. Kuruma ve pişme sırasında oluşan büzülme, bitmiş ürünün boyutlarını etkilediğinden üretim ölçülerinde hesaba katılır.[1]
KULLANIMA GÖRE TÜRLER
Yapı tuğlaları ile görünüş özellikleri öne çıkan cephe tuğlaları farklı kullanım gereksinimlerine göre sınıflandırılır. Boşluklu tuğlalar, içlerindeki boşlukların oranı ve düzeni bakımından dolu türlerden ayrılır. İnce kaplama tuğlaları daha küçük kalınlıklarıyla yüzey kaplamasına yöneliktir. Döşeme tuğlaları ise yaya veya taşıt trafiğinin etkilerine uygun özelliklerle üretilir; seramik sırla kaplanmış türler de bulunur.[2]
MALZEME VE DUVAR DAVRANIŞI
Tuğlanın basınç dayanımı, su emme özelliği ve yüzey dokusu, duvardaki davranışını etkiler. Ancak örülmüş bir duvarın dayanımı yalnızca tek bir tuğlanın dayanımından ibaret değildir. Tuğla, harç ve varsa dolgu ile donatının birlikte nasıl çalıştığı önem taşır. Bu nedenle yapı biriminin özellikleri ile tamamlanmış duvarın özellikleri mühendislik değerlendirmelerinde ayrı ayrı incelenir.[3]