Uluslararası Çalışma Örgütü, çalışma yaşamında sosyal adaleti ve uluslararası çalışma standartlarını geliştirmeyi amaçlayan kuruluştur. İngilizce International Labour Organization adından gelen ILO kısaltmasıyla tanınır. 1919'da kurulmuştur ve Birleşmiş Milletlerin uzmanlık kuruluşlarından biridir. İnsana yakışır iş, çalışma hakları, sosyal koruma ve toplumsal diyalog örgütün başlıca çalışma alanlarıdır.[1]
ÜÇLÜ TEMSİL
ILO'nun ayırt edici özelliği, hükümetlerin yanında işçi ve işveren temsilcilerinin de çalışmalarına katılmasıdır. Üçlü yapı olarak adlandırılan bu düzen, çalışma yaşamına ilişkin kararların yalnızca devletler arası görüşmelerle oluşmamasını sağlar. İşçi ve işveren temsilcileri birlikte, hükümetlerle eşit ağırlıkta söz sahibidir.[2]
Örgüt, bu yaklaşımın üye ülkelerde de kullanılmasını teşvik eder. Sendikalarla işveren örgütleri arasındaki diyalog, çalışma koşullarının yanı sıra ekonomik ve sosyal politikaların oluşturulmasında rol oynayabilir. Temsilcilerin farklı çıkarları, ortak standartların müzakere edilmesi içinde ele alınır.[2]
ORGANLARI VE STANDARTLAR
Uluslararası Çalışma Konferansı, çalışma standartlarını ve örgütün genel politikalarını belirler; Cenevre'de yıllık olarak toplanır. Yönetim Kurulu yürütme organıdır. Uluslararası Çalışma Bürosu ise örgütün sürekli sekreterliğini ve faaliyetlerin hazırlanmasını üstlenir.[2]
Sözleşmeler ve tavsiye kararları, uluslararası çalışma standartlarının başlıca araçlarıdır. Denetim sistemi, ülkelerin onayladıkları sözleşmeleri hukukta ve uygulamada nasıl yerine getirdiklerini inceler. Eksikliklerin giderilmesinde teknik yardım ve sosyal diyalogdan yararlanılır.[2]
TEKNİK İŞ BİRLİĞİ
ILO'nun çalışmaları standart kabulüyle sınırlı değildir. Mesleki eğitim, iş sağlığı ve güvenliği, çalışma ilişkileri ve kurumsal kapasite gibi alanlarda uzmanlık sağlar. Bu faaliyetler, çalışma hakkına ilişkin ilkelerin gündelik iş yaşamında uygulanabilmesiyle uluslararası kurallar arasında bağlantı kurmayı amaçlar.[1][2]