Uzaktan algılama, bir nesne veya alan hakkında onunla doğrudan temas kurmadan bilgi edinme yöntemleri bütünüdür. Yeryüzü araştırmalarında çoğunlukla uçaklara veya uydulara yerleştirilmiş algılayıcılarla gerçekleştirilir. Bu araçlar, yüzeyden yansıyan ya da yayılan enerjiyi ölçerek kara, su, bitki örtüsü ve atmosfer hakkında veri sağlar.[1]
ALGILAYICILAR VE ENERJİ
Pasif algılayıcılar, gözlenen ortamdan doğal olarak gelen enerjiyi kaydeder. Güneş ışığının yansıması veya bir yüzeyin yaydığı ısıl ışınım bu tür ölçümlere kaynak olabilir. Aktif algılayıcılar ise kendi enerjilerini gönderip hedeften dönen sinyali ölçer. Radar ve lidar, aktif uzaktan algılamanın örneklerindendir.[1]
Ölçümler yalnızca insan gözünün gördüğü ışıkla sınırlı değildir. Farklı dalga boylarında kaydedilen veriler, yüzey türlerinin birbirinden ayrılmasını kolaylaştırır. Örneğin bitki örtüsü ile çıplak toprağın farklı yansıtma özellikleri, görüntülerin yorumlanmasında kullanılabilir. Sayısal görüntüdeki pikseller, algılayıcının kaydettiği ölçümlerin mekânsal gösterimini oluşturur; görüntü bu nedenle yalnızca sıradan bir fotoğraf gibi değerlendirilmez.[1]
YERYÜZÜNÜN İZLENMESİ
Uydu gözlemleri, araştırmacıların geniş alanları aynı çerçevede incelemesini sağlar. Bir bölgenin farklı tarihlerdeki kayıtları karşılaştırılarak kentlerin genişlemesi, bitki örtüsünün değişmesi ve su alanlarının dönüşümü izlenebilir. Bu yaklaşım, yerde tek tek yapılan gözlemlerin kapsayamayacağı büyüklükteki alanların değerlendirilmesine katkıda bulunur.[2]
Landsat gibi gözlem sistemleri farklı tayfsal bantlarda veri toplar. Görünür ve kızılötesi bantların birlikte yorumlanması, yüzeyde ilk bakışta fark edilmeyen örüntüleri ortaya çıkarabilir. Verinin görüntüye dönüştürülmesinde bantlara renk atanması, haritanın görünümünü etkiler. Bu nedenle bir uydu görüntüsünü anlamak için gösterilen renklerin hangi ölçümleri temsil ettiğinin bilinmesi gerekir.[2]