William Howard Taft (1857–1930), Amerika Birleşik Devletleri'nin 1909–1913 arasındaki yirmi yedinci başkanı ve 1921–1930 arasındaki Yüksek Mahkeme başyargıcıdır. Yale'den mezun olduktan sonra Cincinnati'de hukuk öğrenimi gördü ve avukatlık yaptı. Otuz dört yaşında federal yargıçlığa atandı. William McKinley yönetimi onu 1900'de Filipinler'de sivil yönetimin başına gönderdi; Theodore Roosevelt döneminde savaş bakanlığı görevini üstlendi.[1]
YÜRÜTME VE YARGI GÖREVLERİ
Roosevelt'in desteğiyle 1908'de Cumhuriyetçi başkan adayı oldu ve seçimi kazandı. Başkanlık yetkilerinin kullanılmasında hukuki sınırları vurguladı. Yüksek tarifeleri sürdüren Payne–Aldrich düzenlemesini savunması ve doğal kaynakların korunmasına ilişkin anlaşmazlıklar, partisinin ilerici kanadıyla ilişkilerini bozdu. Yönetimi aynı zamanda çok sayıda antitröst davası açtı; posta tasarruf sistemi oluşturuldu ve demiryolu tarifeleri üzerindeki federal düzenleme güçlendirildi.[1]
1912'de yeniden aday gösterilmesi üzerine Roosevelt partiden ayrılarak ayrı bir adaylık yürüttü; seçimi Demokrat Woodrow Wilson kazandı. Taft başkanlıktan sonra Yale'de hukuk profesörlüğü yaptı. Warren G. Harding tarafından başyargıçlığa atanmasıyla uzun süredir istediği yüksek yargı görevine ulaştı. Başkanlık ile Yüksek Mahkemenin başındaki görevi farklı dönemlerde yürütmüş olması, kamu hizmeti kariyerinin ayırt edici özelliğidir. Ölümünden kısa süre önce mahkemeden ayrıldı.[1]