Yayla, Türkçede hem yükseklerdeki geniş düzlükler hem sıcak mevsimde hayvancılık, tarım veya dinlenme amacıyla kullanılan yüksek alanlar için kullanılan bir kavramdır. Coğrafi şekil ile mevsimlik kullanım birbirine bağlı olsa da aynı anlamı taşımaz. Yaylacılık, insanların ve sürülerinin sürekli yerleşimlerinden bu alanlara dönemsel hareketini ifade eder.[1]
YÜKSELTİ VE MEVSİMLER
Yüksek alanların daha serin koşulları ve otlakları, yaz mevsimindeki kullanımı belirleyen etkenlerdendir. Yaylada kalma süresi her bölgede aynı değildir; iklim, bitki örtüsünün gelişimi, hayvan varlığı ve diğer yem kaynaklarıyla değişir. Bu nedenle yaylaya çıkış ve dönüş tarihlerini bütün yöreler için tek bir takvime bağlamak doğru olmaz.[1]
ÜRETİM VE YERLEŞME
Yaylacılıkta otlatma ile hayvansal ürünlerin üretimi, barınma ve ulaşım birlikte düzenlenir. Yayla yolları insanların, hayvanların ve ürünlerin taşınmasını sağlar. Alanın kullanımı, meradaki bitkilerin gelişme dönemleri ve otlatma koşullarıyla ilişkilidir. Bazı yaylalar dinlenme ve turizm işlevleri de kazanır; böylece mevsimlik yerleşmenin kullanım biçimi yalnız sürülerin ihtiyaçlarıyla belirlenmez.[1]
YEREL EKOLOJİK BİLGİ
Artvin'de dört yayla ve iki köyde yapılan bir alan araştırması, yaylacılıkta kadınların hayvancılık ve yerel çevre bilgisi aktarımındaki rolünü incelemiştir. Çalışma, aile içi iş birliği ile yükseltiye ve geçim koşullarına uyarlanmayı birlikte ele alır. Kırsal göç ve yaylaların işlev değişikliği, bu bilginin kuşaklar arasında aktarılmasını etkileyebilir; bu bulgular belirli bir yöredeki gözlemlere dayanır.[2]