Zeus, Eski Yunan dininde Olympos tanrılarının hükümdarı, gökyüzü ve hava olaylarıyla ilişkilendirilen tanrıdır. Kartal, asa ve yıldırım başlıca simgeleridir. Homeros'un şiirlerinde tanrıların ve insanların babası olarak anılır. Bu niteleme, tanrısal ve insani düzen üzerindeki üstün konumunu ifade eder. Roma dinindeki karşılığı Jüpiter'dir.[1]
YETKİLERİ VE SANATTAKİ YERİ
Zeus'a verilen farklı sıfatlar, inancın gündelik yaşamla ilişkisini gösterir. Xenios misafirperverliği, Horkios yeminleri, Herkeios evin korunmasını ve Soter kurtarıcı niteliğini vurgular. Adaletin ve yönetme gücünün koruyucusu olarak görülmesi, hükümdarların ve kahramanların kendilerini onun soyuyla ilişkilendirmelerinde etkili olmuştur. Büyük İskender de Zeus'u atası olarak benimseyen tarihsel kişiler arasındadır.[1]
Zeus anlatıları, antik sanatın önemli konularındandır. Parthenon'un doğu alınlığında Athena'nın babası Zeus'un başından doğuşu betimlenmiştir. Sahnenin merkezinde Zeus ile Athena, çevresinde olayı izleyen diğer tanrılar bulunuyordu. Akropolis Müzesi'nde korunan ve yıldırım tuttuğu yorumlanan bir el parçası, bu düzenlemedeki Zeus heykeline bağlanır. Yıldırım simgesi böylece hem mitolojik egemenliğini hem de sanat eserlerinde tanınmasını sağlayan özelliğini temsil eder.[2]