Alexander Graham Bell (3 Mart 1847, Edinburgh – 2 Ağustos 1922, Baddeck yakınları), telefonun icadıyla tanınan İskoç kökenli mucit, bilim insanı ve işitme engellilerin eğitimi alanında çalışan öğretmendir. Telefonun yanı sıra ses iletimi, havacılık ve deniz taşıtları üzerine de deneyler yapmıştır.[1][4]
AİLESİ VE EĞİTİMCİLİĞİ
Bell, İskoçya'nın Edinburgh kentinde doğdu. Babası Alexander Melville Bell, konuşma seslerini simgelerle gösteren Görünür Konuşma (Visible Speech) adlı sistemi geliştirmişti. Bu aile mirası, Bell'in konuşma ve işitme üzerine çalışmalarına yön verdi.[1]
Bell, Amerika Birleşik Devletleri'ne yerleştikten sonra Boston'da işitme engelli öğrencilere ders verdi. 1873'te Boston Üniversitesi'nde ses fizyolojisi ve hitabet profesörü olarak görevlendirildi. Konuşmanın elektrikle iletilmesi üzerine yaptığı deneyler de bu dönemde yoğunlaştı.[2]
TELEFON
Bell'e 7 Mart 1876'da 174.465 numaralı ABD patenti verildi. Üç gün sonra, 10 Mart 1876'da yardımcısı Thomas Watson'a anlaşılır bir cümleyi telefonla iletmeyi başardı. 1877'de Bell Telefon Şirketi kuruldu ve telefonun yaygınlaşması için ticari bir yapı oluşturuldu.[2]
SONRAKİ ÇALIŞMALARI
Bell 1880'de Charles Sumner Tainter ile birlikte sesi ışık demeti aracılığıyla ileten fotofonu geliştirdi. Aynı yıl araştırmalarını sürdürmek için Volta Laboratuvarı'nı kurdu. Bu laboratuvarda ses kaydı gibi konularda da çalışmalar yapıldı.[3]
Bell daha sonra National Geographic Society'nin başkanlığını üstlendi. 1907'de havacılık deneyleri yapmak amacıyla Hava Deneyleri Derneği'ni kurdu. Kanada'nın Nova Scotia eyaletindeki çalışmaları sırasında geliştirilen HD-4 adlı kanatlı tekne 1919'da bir su hızı rekoru kırdı. Bell, 2 Ağustos 1922'de Baddeck yakınlarındaki Beinn Bhreagh malikânesinde öldü.[4]