Nükleer enerji mühendisliği, fisyon ve füzyon gibi çekirdek tepkimelerinin ve radyasyonun incelenmesi, denetlenmesi ve uygulamaya konması ile uğraşan mühendislik dalıdır. Alan, elektrik üretiminden tıbbi uygulamalara ve araştırmaya kadar geniş bir yelpazede çalışır.[1]
ÇALIŞMA ALANLARI
Nükleer mühendisliğin başlıca alt alanları şunlardır:
- Reaktör tasarımı ve işletimi
- Nükleer yakıt çevrimi
- Radyasyondan korunma ve sağlık fiziği
- Nükleer tıp ve görüntüleme uygulamaları
- Füzyon araştırmaları
Bu alanlar fizik, malzeme bilimi, ısı aktarımı ve güvenlik mühendisliği gibi disiplinlerle yakın ilişki içindedir.[1]
NÜKLEER MÜHENDİSLERİN GÖREVLERİ
ABD Çalışma İstatistikleri Bürosu'na göre nükleer mühendisler nükleer enerjinin açığa çıkarılması, denetlenmesi ve kullanılmasıyla ilgili projeleri araştırır ve geliştirir. Reaktör çekirdekleri ile radyasyon kalkanlarını tasarlayabilir, nükleer malzemelerin yönetimini değerlendirebilir, işletme talimatları yazabilir ve tesislerin mevzuata uygunluğunu denetleyebilirler.[2]
Güvenlik ve atık yönetimi alanın merkezî konularıdır. Mühendisler radyasyon kalkanlaması, güvenlik prosedürleri ve kullanılmış yakıtın değerlendirilmesi ile radyoaktif atıkların bertarafı üzerinde çalışır. Sağlık fiziği de radyasyonun ölçülmesi ve insanların korunmasıyla ilgilenir.[2]
TARİHÇE
Alanın gelişiminde önemli bir dönüm noktası 2 Aralık 1942'de yaşandı. Chicago Üniversitesi'nde kurulan Chicago Pile-1 reaktörü, ilk kez denetimli ve kendini sürdüren bir nükleer zincirleme tepkime gerçekleştirdi. Bu deneyin ardından reaktör teknolojisi hem araştırma hem de enerji üretimi amacıyla hızla gelişti.[3]