Pier Paolo Pasolini (5 Mart 1922, Bologna – 2 Kasım 1975, Ostia), şiir, roman, deneme ve sinema alanlarında eser veren İtalyan sanatçıdır. Roma'nın kenar mahallelerini anlatan kitapları ve filmleri, dinî ve mitolojik konuları yorumlayan yapımları ve keskin toplumsal eleştirileriyle tanınır.[1][2]
EDEBİ ÇALIŞMALARI
Pasolini Bologna'da doğdu ve eğitimini bu kentte aldı. Edebiyat yaşamına İtalya'nın kuzeydoğusunda konuşulan Friuli dilinde yazdığı şiirlerle başladı; ilk kitabı Casarsa Şiirleri 1942'de yayımlandı. 1947'de İtalya Komünist Partisi'ne katıldı, ancak 1949'da partiden çıkarıldı. Bu olayın ardından Roma'ya taşındı.[1][2]
Roma'da kentin yoksul kenar mahallelerindeki gençlerin yaşamını konu alan romanlar yazdı. Sokak Çocukları (Ragazzi di vita, 1955) ve Şiddetli Bir Hayat (Una vita violenta, 1959), bu dünyanın dilini ve gündelik gerçekliğini edebiyata taşıyan eserleri arasındadır.[1]
SİNEMASI
Pasolini'nin yönettiği ilk film Accattone 1961'de gösterime girdi. Bunu 1962'de Mamma Roma izledi. 1964'te çektiği Matta'ya Göre İncil, İsa'nın yaşamını sade bir anlatımla ve büyük ölçüde profesyonel olmayan oyuncularla aktardı. 1968 tarihli Teorema, burjuva bir ailenin yaşamına giren gizemli bir konuğu anlatır.[1]
Yönetmenin Yaşam Üçlemesi adıyla anılan filmleri Decameron, Canterbury Hikâyeleri ve Binbir Gece Masalları'dır. Bu yapımlarda ünlü edebî eserleri serbestçe uyarladı. Son filmi Salò, yönetmenin ölümünden sonra gösterime girdi ve şiddet içeriği nedeniyle uzun süre tartışma konusu oldu.[1]
ÖLÜMÜ VE ETKİSİ
Pasolini 2 Kasım 1975'te Roma yakınlarındaki Ostia'da öldürüldü. Edebiyat, sinema ve kamusal tartışmadaki çok yönlü üretimi, onu yirminci yüzyıl İtalyan kültürünün en çok tartışılan ve incelenen isimlerinden biri hâline getirdi.[1][2]