Silaj, mısır, çayır otları ve baklagiller gibi yeşil yem bitkilerinin yüksek nem içeriği korunarak havasız ortamda fermente edilmesiyle elde edilen saklanmış hayvan yemidir. Özellikle süt ve besi sığırcılığında, yeşil yemin bulunmadığı dönemlerde hayvanların beslenmesi için yaygın olarak kullanılır.[2]
FERMANTASYON SÜRECİ
Silaj yapımında bitkiler biçildikten sonra doğranır, sıkıştırılır ve hava almayacak biçimde kapatılır. Ortamdaki oksijen tükendikten sonra laktik asit bakterileri bitkideki şekerleri asitlere dönüştürür. Bu asitler ortamın pH değerini düşürür ve yemi bozulmaya karşı korur. Fermantasyon tamamlandıktan sonra silaj, hava ile temas etmediği sürece kararlı biçimde saklanabilir.[2]
SAKLAMA
Silaj dikey silolarda, yer silolarında ve yığınlarda, torbalarda ya da plastik streç filmle sarılmış balyalarda saklanabilir. Uygun nem düzeyi bitki türüne ve saklama yöntemine göre değişir. Bitkinin iyi sıkıştırılması ve örtünün sağlam kalması, kaliteli silaj için temel koşuldur.[1][3]
BOZULMA NEDENLERİ
Hava sızıntısı ya da yırtılan plastik örtü, silajda ısınmaya, küflenmeye ve besin kaybına yol açar. Aşırı nem ve pH değerinin yavaş düşmesi ise klostridyum bakterilerinin üremesini kolaylaştırabilir. Bu durumda kötü kokulu ve hayvanlar tarafından az tüketilen düşük kaliteli bir silaj ortaya çıkar.[1][2]
GÜVENLİK
Siloların yeni doldurulduğu dönemde fermantasyon sırasında azot dioksit gibi tehlikeli gazlar oluşabilir. Bu gazlar akciğerlere ciddi zarar verebilir ve ölümcül olabilir. Bu nedenle yeni doldurulmuş silolara girilmemesi ve çiftlik güvenliği kurallarına uyulması önerilir.[2]