Yıldız, büyük ölçüde hidrojen ve helyumdan oluşan, kendi kütleçekimiyle bir arada duran sıcak bir gökcismidir. Güneş de bir yıldızdır. Yıldızların yaşamı, moleküler bulutlardaki yoğun gaz ve toz bölgelerinin kütleçekimi altında çökmesiyle başlar. Büzülen maddenin ısınması bir önyıldız oluşturur; başlangıçta yayılan enerjinin önemli bölümü bu çöküşten kaynaklanır.[1]
ENERJİ ÜRETİMİ VE EVRİM
Çekirdekte sıcaklık ve basınç yeterince yükseldiğinde hidrojen çekirdekleri birleşerek helyuma dönüşür. Nükleer füzyonun sağladığı enerji, yıldızın iç basıncını destekleyerek kütleçekimine karşı denge kurulmasına katkıda bulunur. Hidrojenin kararlı biçimde tüketildiği ana kol evresi, yıldız yaşamının en uzun bölümüdür. Kütle, yakıt tüketimini belirleyen temel etkendir: büyük kütleli yıldızlar daha hızlı enerji üretir ve daha kısa yaşar.[1]
Çekirdek yakıtının tükenmesi yıldızın yapısını değiştirir. Güneş benzeri yıldızlar genişleyip dış katmanlarını kaybederek beyaz cüce kalıntısı bırakabilir. Çok büyük kütleli yıldızların evrimi ise süpernova patlaması ve nötron yıldızı ya da kara delik oluşumuyla sonuçlanabilir. Uzaya yayılan yıldız maddesi sonraki kuşakların oluşacağı bulutları ağır elementler bakımından zenginleştirir.[1]